میان من و رویا هایم فاصله

                                     و من میان سکوت و فاصله معلق

                                گوشه ء پرت خیابون  آغوش هق هق گریه های من

                             زیر آسمان ابری

                            به معنای نامش می اندیشد

                            گل آفتابگردان

و چه سخت و طولانی میگذرد امشب...

بی تو...

برای همیشه...

۱۲/۱۰/سال درد

پ.ن:

خدا تو جوانه ی انجیر

رها؟کسی باور نمی کند رهایی یعنی درد.

اشک هایم داغیست که بر تنش میگذارم وسکوت می کند.داشتم فکر می کردم اگر این تاول ها از اشک های گرم من بر تن سفید کاغذم می زند چطور هیچ وقت دستان تو را نسوزاند؟

فراموش کردم......تو هیچ وقت اشک هایم را پاک نکردی.

دارم خفه میشم.شیشه رو میدم پایین.نفسم دیگه بالا نمیاد.میگه چیکار کنم؟شیشه رو بده بالا کولر بزنم.شیشه رو میدم بالا....کولر رو روشن می کنه.لباسهامو در میارم و پشتی صندلی رو میدم عقب و می خوابم.میگه خوبی؟میگم نه.میگه چیکار کنم.رادیو رو خاموش کن و با من حرف نزن.دیگه صداشو نمی شنوم.منگم.چی شده.نمی دونم.اونقدر کرختم که حتی نمی تونم بگم سردمه خاموش کن اون لعنتی رو.چقدر خوب بود همیشه یه راننده داشتی و خودت می خوابیدی و آسمون رو نگاه می کردی.

آسمون تاریک شب....شاخه های لخت درخت ها.....پارک مطلقا ممنوع....فرش شفقی تبریز......آهسته برانید....حالم داره به هم می خوره چشمامو می بندمو به روزهایی که گذشته فکر می کنم.بازم نفس تنگی...چشمامو باز می کنم  ....اینطوری قابل تحمله....البرز....دکتر علی فرخی....سن ایچ کودک....خیابان امید (یک طرفه).....یه پنجره شکسته که با یه نایلون صورتی بسته شده....سایه یه مرد با دستهای قنوت بسته...آریا رایانه..... سوپر دریانی........یه ساختمونه نیمه کاره با سو سوی چراغ و بازی دوتا سایه به هم تنیده روی سقف...امیدواری (بن بست).....این نشئگی چرا نمی پره.حالم داره به هم می خوره.چرا اینقدر ترمز می کنی؟این آخریشه.رسیدیم.چند دقیقه طول می کشه تا سرمو بلند می کنم و  دیوارهای سیاه آشنا رو به یاد میارم.بی هیچ حرفی پیاده می شم و یک نگاه خسته آخرین کلام.