کاش از میان این حصار شرم آغوشت می گرفتم و این سالهای نگفته را فریاد می زدم...

دوستت دارم.روزت مبارک پدرم.

تلخ شدی...چه نخواهی ...چه انکار کنی.

تمامش را بردند

تمام شد

هر کسی تکه ای را جدا کرد...........

حتی به چوب رختی ِ کهنه ی چوبی اش هم رحم نکردند.

چند هفته که بگذرد و همه فراموش کنند آجر هایش را هم می برند.

طفلی فقط او بود که بالای سنگ سیاهش اشک می ریخت که دیدی خانه یمان را تکه تکه کردند؟

ستاره ها را برای گیسوان پر ز بوی عطر یاس ات هدیه می آورم.....ولی من که ماه نیست حتی اگر تو هر روز عاشقانه صورت ماهم را قربانی شوی.

آخر تو مادری.....

                         عشقی.......

هر سال من ناتوان تر میشوم که چگونه بر آیم از پس این کوه مهر.

مرا ببخش زیبا ترین هدیه ی خداوندی.

                                               روزت مبارک

بوسه می زنم بر قلب صبورت

بوسه می زنم بر نگاه غمگین اما عاشقت

هیچ ندارم که آرام دهد این قلب خسته و وجود ناتوانت را

کودک قد کشیده ی این روزهایت را ببخش به مادر بودنت.

                  روزت مبارک

چقدر ماه....

چقدر آسمان امشب پر ز ماه شده

ماهی که دلش آسمانی ست...

دلم بال هایی می خواهد تا خدا

می خواهم بگردم دور شمع شبانه اش

شاید بالهایم سوخت و برای همیشه آنجا ماندم