که گر وزیدن گرفتی همه را به رقص در آوری.

                                                                                           نه طوفانی کنی دل های بی قرار را

                                      و نه بر هم زنی آرامش سبزه زار را...

                                  بازی ناگواری است زندگی.جایی برای آسمان باقی نگذاشتیم.....

باز من دیوانه ام، مستم ....

 باز می لرزد دلم، دستم ....

باز گویی در جهان دیگری هستم ....

های! نخراشی بغفلت گونه ام را، تیغ! ....

های، نپریشی صفای زلفکم را، دست! ....

و آبرویم را نریزی، دل! ....

- ای نخورده مست - .... لحظه ی دیدار نزدیک ست.

بی آنکه بگویمت

آخر چشمانت را برای روزهای تنهایی می خواهم

همان وقت که بی نگاهی عبور می کنی از من

مرا در دستان مهربانت مدفون کن که برویم از عشق جاری در وجودت....

روزت مبارک تنها دلیل زندگیم،پدرم....

آسمانی یک دست،

سو سو یی بی ریا

و می توان در این برهوت عاشق شد.مگر کاری به جز عاشقی هست در این عظمت؟

گاهی فکر می کنم چطور می توانم فراموشت کنم،تویی که تمام منی.

منی که از توام ، چگونه دم می زنم از وجودی که بی تو هیچ است؟

الفبای عاشقی ام را با نام یگانه ی تو پایان می دهم.صدایت می زنم در این پایان که آغاز عاشقی این دل باشی.دوباره از نو ، دوباره از نو....

صدایت می زنم آه....نامی که از جان بر می آید و تنها نامی از توست که نه از زبان بلکه از عمق جان است.

                                  صد آه بر آوردم ز آیینه ی دل

                                                                 آیینه ی دل ز آه روشن گردد

پ.ن:در خبر است که حق -جل جلاله- سه نام از نامهای خود به ابراهیم فرستاد:یکی از آن " آه " بود که بر دوام ابراهیم می گفتی :آه.

اگر تندرستان و اهل سلامت را نود و نه نام بباید اهل بلا را یک نام بباید.نود و نه نام همه از زبان برآید اما آه از میان جان بر آید.زبان و کام را به آه ،راه نیست.

                    " روح الارواح فی شرح اسماء الملک الفتاح، نوشته:احمد بن منصور سمعانی "