همانند گرمای کوچک اما دوست داشتنی همین شعله شمع

 که می نویسم در سو سویش

تا کسی پی نبرد به پنهانی نوشتن هایم.

تو حواست باشد به کسی نگویی من برای تو می نویسم.

     عاشقانه ترین حرف ها را در جیب بارانی ات گذاشتم

                            وقتی رفتی عاشقانه ترین حرف ها را گفتی

                                              بی آنکه دست در جیب های بارانی ات کرده باشی

کاش می شد فریادشان زد

اما نه،آنوقت حرفی برای ثانیه های سکوتم که فقط تویی و من و سو سوی شمعی نمی ماند.

نمی گویم تنهایی هایم را از من بگیر.....

                                                              نه......

                                                                              می گویم تنهایم نگذار......

                                                                                                                     فقط همین

لگد مال می کنند جوانیمان را به جرم خواستن جرعه ای نفس...

آری به چشم دیدم برادرم را که در خون می غلتید....

آری دیدم خواهرم را که با نام حسین (ع) نجابتش را به یغما بردند....

و من امروز سلاحی جز خدایم ندارم که رو به سنگهای درون سینه هاتان که نامش را دل نهاده اید نشانه روم ....

و به روی منحوستان که خدایم را ، دینم را به پستی کشیدید تف می اندازم.....

به امید ایرانی آباد و آزاد

پ.ن ۱:یاد تمامی خواهران و برادرانم که برای آزادی ، جوانیشان را دادند زنده باد.

پ.ن ۲:این پست برای یاد آوری جوانانی بود که ۱۸ تیر سالهایی دور جان دادند که شاید روزی وطن نسیم عشق را حس کند لابلای گیسوان آزادی.

پ.ن۳:ندا گفت :بابال شکسته،پرگشودن هنراست.اين راهمه ي پرندگان ميدانند.

پ.ن:الفبای عشقیم را فقط به خاطر تمامی عشق و پاکیت بر هم زدم تادرچنین روزی بگویم تو را بعد از خدا می پرستم.....

 فقط خیره به شعله ی این شمع شیشه ای می شدم.

بیخود نیست که پروانه ها برایش می میرند،

آخر عاشقانه می سوزد

بی معشوق

بی معشوق

ب ی م ع ش و ق....

مومش به دست او شکل گرفته،

من فقط نقش و نگار عشق زدم این گلوله ی آتش را

حال بی هیچ چشم داشتی هدیه می دهم به تو

فقط یادت باشد از این دل همین یکی ساخته شده

دلم شعبه ای ندارد سرتاسر این سرزمین خاکی

تا به امید عشقی گرانتر ، از این یکی بگذری

پس به همین یک دلی بسنده کن و به جای بهایش دوستش بدار

                                                                                              همین.

هر کدام از چشمهایم ،رنگی دیگرگون باشد.

دستهایم نا هماهنگ

پاهایم هر کدام به راهی

و قلبم حتما نمی تپد.

این صدا ها موج می زند مغزم را .خدایا در این غوغا چه می کنم؟

بعد از سالها امشب صدایی آرام به گوشم خورد و مرا به سوالی خاک گرفته پس فرستاد که چرا در صدای هیچ آواز خوانی سال هاست آرامش شنیده نمی شود؟

از بس که سوهان غم کشیدم بر دیواره هایش،

تا شاید پاک کنم این خطوط مبهم تنهایی را.

چقدر تنهایم

نه کسی ظرافت دلم را دوست دارد،

نه کسی از صدای گوش خراش این سوهان به ستوه می آید،

نه کسی خطوط تنهاییش را معنی می کند.

آخر کسی حوالی غمبادهای شبانه ام پرسه نمی زند.

این خطوط لعنتی هم بس عمیق است،که با هیچ سوهانی محو نمی شود.

آنقدر ظریف شده که با کوچکترین تلنگری می شکند،دلم را می گویم

کاش ذره های دلی رسوب می کرد بر روی قلبم تا شاید دوباره دلم دل می شد،

                                                                                                          برای عاشقی.