با این تَن بی سر چه کنم؟

یادم نبود. من دچار شدم.

بگویی هم نمی فهمم.

خودت را خسته نکن.

این مَن ، مُرده.

پ.ن:آسیب مغزی شدید که موجب اختلال فعالیتهای دماغی می شود

صدایت جاری ترین نوای زمینی است

و شاید انتهایش برسد به ملکوت.

تو را نه برای صدایی ملکوتی

نه برای قلبی که در سینه داری

نه برای تمامی مهربانیت

و نه برای چشمان عاشقت                                                    

تو را برای تو دوست دارم

تو را برای عشق دوست دارم

و تو را برای تو عاشقم.

شما؟

ـ من فرشته مرگتون هستم.۳۰سال طول کشید تا این شماره رو گرفتم.

                                چقدر زندگیتون اشغاله.

حریصانه زندگی کردی و حالا بی آن اینجا حتی هوا هم نمی دهند

 چه برسد به ثانیه ای  ماندن.

نه حریص باش که برای زندگی کم بیاوری

 و نه دست تنگ که وقتی مهلتت تمام شد زیاد بیاوری زندگی را. 

                                فردا خدا زمین را از تک تک سلول های ما بیرون می آورد.

در سیاره ی کوچکت تنهایم گذاشتی

مگر به جز تو کسی را می توانم دوست داشته باشم؟

سفرت به کدامین سیاره بود که گلت را،همان که اهلی تو بود فراموشت شد؟

هیچ گلی تیغ هایش را برای بهترین شاهزاده ی دنیا هم نمی چیند.

آخر گلها عمرشان کوتاه است این را که خوب میدانی؟!تیغ هم که نباشد دیگر تمام است.

زخمی شده ای از تیغ های من.خوب می دانم.

امشب به شوق بوسه ی مهربانت که دریغش نکنی از این گل ساقه شکسته، به هوای زخمی دیگر ، بریدمشان.

تیغ ها را می گویم

حال آغوشم فقط تو را  فریاد می زند 

بشتاب،ساعتی دیگر شاید نفسهای آخرم باشد...

این روزها تف می کنند به رویم تمامی آنچه روزی برایشان ارزش بود.

می گویی تو نیز از این مردمی.عامی و مشابه.

آخر گره خورده تار و پودم لابه لای همین خاک،لابه لای میله های سقاخانه ای که روزی شمع روشن کردم تا شاید پدر بزرگ برگردد،لابه لای تور همان ماهیگیری که مرا بر موج ها سوار کرد و برد تا آنجا که فقط خدا بود و دریا،لابه لای پریشانی موهای دختر همسایه که از بس بلند بود ،برادرم با آن تاب می خورد...

مگر تو از این مردم نیستی؟ تو که می نویسی از دل،تو که می نویسی از سنگ،تو که می نویسی از پدر بزرگ که ناغافل رفت،تو که درخت خرمالویت را گره می زنی به روحت که هرجا رفتی بیاید،تو که خدایت را جستجو می کنی لابه لای درختان سر به فلک کشیده اما عاشق...

گفتی از جنس تو نیستم و من شکستم

کیستی که من اینگونه بی تاب تو ام؟

                                                  پس خاموشت نمی کنم

                                                     تا ته بسوز،عاشقانه

                                            و من می گردم وجودت را پروانه وار

                                            تا بسوزاند بالهایم را شعله عشقت

                                              بی تو پریدن به چه کارم می آید؟

مثل دو کوره ی ذوب آهن قرمز و داغ

 گداخته ای از غم

ولی باران این دریاچه ی خون

زلال است مثل دل تو

کاش دستانت بود

که با تمامی گرمی مرحمی یخگون به روی این چشمان تبدارم می شد

آخر روزی از این ((ای کاش ها ))خواهم مرد

این را خوب می دانم

شاید همین صندلی چوبی...

تا تمامی طاقتت

تا زنگ تلفن،نوای خوش ملودی باخ

شاید صدای برق آسای پیامی

و شاید تو اکنون فقط رویای روزهای دور را ببینی

و من اینجا هنوز منتظر...

پ.ن: ۳ساعت و ۵۰دقیقه از ۰۰:۰۰:۰۰ گذشته و من...

کسی را سراغ ندارید با تبری طلایی

تا بر ریشه ی این غم کهنه که دلم را به گند کشیده بزند؟

همین روزهاست که بوی تعفن اینهمه غم بگریزاند

 هر آنکس را که هنوز فکر می کند من خوبم.

 از پنجره به دیده ام آرامش دهد.

دلم را بی خیال...