لحظه ای تنها

ثانیه بی تو

لحظه ها غمگین

پله ها مارپیچ

انتهای پله،پیچی تاریک

روبرویم باغ

بی کس و سر سبز

وحشی و تنها

قدمی آهسته،می زنم در باغ

خم شدن تا تو

برگشت به خود

بغلی چوب،خشکیده چو احساسم

می روم بالا

پله های تردید

به تو می اندیشم

شعله ی عشقت می زند آتش

چوب خشک احساس،در درون قلبم

و اتاقم تاریک

و چه زیباست رقص

شعله ای آتش

و چه گرم است با تو

این اتاق خالی

و من این گوشه

در کنار آتش

به تو می اندیشم...

                            ر...ه...ا...

                                                 خنکایش را احساس می کنم

اما رویا نمی گذارد که به او سلام گویم

                                                 غلتی  دیگر در رویا

                                                                              حس خوب بی وزنی

اما اینبار پر از نور است دیگر نمیتوانم

                                                  پلکهایم را ببندم و خودم را به رویا زنم

دستان طلاییش را بر روی موج گیسوانم می کشد

                                                  می گوید کسی منتظر است

                                         بشتاب

                                                       ر...ه...ا...    

آهسته میکشم جسم خسته ام را بر سنگ فرش خیابان

 و پاهایم بی توان ایستادن،

می لغزند آهسته...آهسته...

چهار،پنج،شش...

زیر لب تک تک،سنگ ها را میشمارم

 شاید فراموش کنم که در همین خیابان چه به روز عاطفه ام آمد

هفت،هشت،نه...

نم نم باران،صدای گریه ی ابرها بر حال و روز خسته ام...

ده،یازده،دوازده...

این جاده به کجا می رسد؟

کدامین سوی دنیا انتظار روحی خسته را میکشد؟

سیزده،چهارده،پانزده...

چه جنب و جوشی،ولی چراغ های رنگین شهر گواه شادی این مردم نیست...

شانزده،هفده،هجده...

و در این هیاهو صدای گرفته ی مردی از پشت دیوارها آهسته می خواند......

نمی خوام در به در پیچ و خم این جاده شم

واسه آتیش همه یه هیزم آماده شم

یا یه موجود  کم و خالی پر افاده شم

وایسا دنیا وایسا دنیا من میخوام پیاده شم...

نوزده......بیست.......

نباید بایستم،فرو می روم در لجن زار دنیا به جرم لحظه ای سکون...

بیست و....یک.........

پاهایم توان ندارد،

 در میان تاریکی به دنبال دستانی مهربان می گردم که شاید به امید گرمایش قدمی بیشتر پیش روم

بیست و....دو..........

اینجا قبرستان است

و صدای هو هوی باد و چه سکوتی...........

بیست و.....سه.......

آهسته قدم بر میدارم از لابه لای سنگهای محصور شده در بین سیمان...........

و کلمات گنگ و نامفهوم،به سرعت محو می شوند از جلوی چشمانم

بیست .......و........چهار..........

آرام و بی آزار ولی چرا اینگونه زندانی در میان خاک و سنگی سرد و سخت؟!

بیست ......و.........پنج.............

چرا زندانیشان می کنید؟

اینها که خسته تر از سکونند،اینها که جایی نمی روندکه اینگونه به زنجیر می کشیدشان!

بیست......و..........شش..........

((چه مهمانان بی دردسری هستند مردگان

نه به دستی ظرفی را چرک می کنند

 و نه به حرفی دلی را

 تنها به شمعی قانع اند و اندکی سکوت))

بیست .............و..............هفت............

دنیای عجیبی دارید شما آدمیان

جوانیش را می گیرید به جرم نادانی،و به زنجیر می کشیدش به جرم عشق

و حال که جسم هجده ساله اش در میان تلی خاک خوابیده باز هم زندانیش می کنید؟!

بیست......................و..............................هشت........................

گوری خالی،آهسته فرو می روم و چشمانم رو به سقف دنیا........آسمان

بیست و نه،سی،سی و یک،سی و دو....

ستاره هایش را می شمارم،چه لذتی می برند مردگان، همیشه سقف خانه یشان آسمان

و ماه چلچراغ تنهاییشان

بی مزاحم

بی سخن

فقط سکوت و ستاره

بر سنگ قبر من بنویسید.......................

نه.....برایم سنگ قبر نگذارید

می خواهم آزاد باشم

و ستارگان روشنی بخش شبهای تنهاییم

پس سنگ قبری ندارم که چیزی بر آن نوشته شود

و این یعنی رهایی

                                         ر...ه...ا...

فراموشم کردی در اوج نا باوری......اما امروز آمدم تا ببینی نهال کوچک که واپسین روزها برایش آرزوی به بار نشستن می کردی ،قد کشیده،بزرگ شده،و تمام کردم آرزویت را ......

انگار همین دیروز بود.با کلی دلهره پامو گذاشتم توی یه ساختمون کوچیک که به هر چیزی شبیه بود به جز دانشگاه...

با چه امیدی قدم بر میداشتم.فکر میکردم قبول شدنم عجب کاری بوده.فکر میکردم اومدم که بهترین باشم و به خاطر دانشجو بودنم ارزشمند بشم.فکر میکردم الان قرار چقدر یاد بگیرم . کشف کنم و پیدا کنم نقاط مبهم و ناشناخته ی این دنیا رو...

امروز اولین روزیه که تموم شد دوران خوش دانشجوییم.بدون اینکه بهترین باشم،بدون اینکه به خاطر دانشجو بودنم بهم ارزش بیشتری بذارن،بدون اینکه اونقدری که دلم میخواست یاد بگیرم،و بدون اینکه هیچ نقطه ی مبهمی رو کشف کنم...

فقط تموم شد

دیروز که از پله های دانشگاه اومدم پایین برگشتم و به حیاط کوچیکش نگاه کردم.با همه سختی که کشیدم تو این چند سال اما دوسش داشتم.آلاچیقش و بوفش و آزمایشگاهاش و بچه هاش و استاداش و لرزیدن روز اولش و روزهای امتحانش ونشستن زیر آلاچیق توی هوای برفی رو،آش رشته های ماه رمضون و حتی التماس برای گرفتن واحدها رو ...........

امروز اولین روز و دلم تنگه..........

دلم برای تمام لحظه هایی که از دست دادم تنگه ...........

می دونم جمله ی تکراریه اما کاش میشد برگردم عقب..............

برگردم به روز قبل از فوت رئیس دانشکده،بهش بگم که مثل پدر دوستت داشتم،بهش بگم میدونم که خسته شدی و رفتی ،بگم ای کاش زودتر میفهمیدم کی بودی نه روزی که وسط حیاط دانشکده با چشمای بسته خوابیده بودی و برگه های توضیح افتخاراتت پخش میشد..........

دلم میخواد برگردم به روزهایی که با شوق کوله پشتیمو می بستم  چکش و کمپاسم و بر میداشتم  و می رفتم که پیدا کنم چیزی از درون زمین،از درون زندگی و از درون خودم.........

دلم میخواد برگردم به سرمای زمستونی جاده چالوس ،همون روزی که بچه ها التماس استاد میکردن که برگردیم،و من زیر لب میگفتم کاش همین جا یخ بزنم تا ابد................

دلم تنگه ،چقدر زود گذشت،به سرعت افتادن یه دونه برف از آسمون نرم و سبک و سریع و به همون سرعت محو میشه.................

انگار همین دیروز بود که گچ رو با دوتا دستم نگه داشته بودم که بتونم بنویسم روی تخته و اشک بی اختیار از چشمام جاری شده بود .وحشت سال اول بزرگ شدن و دانشجو شدن.................

و غمی که توی گلوم بود و باد کرد و بزرگ شد و توی تنهاییه اتاقم ترکید، از پایان.............

می دونم چند سال دیگه هم حسرت همچین روزی رو میخورم،روزی که توی تنهایی گذروندم.نمی دونم شاید خطایی کردم که همچین روزی باید تنها باشم،در و دیوارای این اتاقم بدجوری به من نگاه میکنن کاش میشد بزنم بیرون اما نمیشه فعلاْ باید بمونم................

اولین کسی که بهم تبریک گفت ( آ ) عزیزم بود.اینو هیچ وقت فراموش نمی کنم.

و تنها موندم رو...............

تموم شد

تموم شد

یعنی فکر کنم که تموم شد!

هرچی باشه بهتر از اولشه،فقط یه اشکالی داره که چوبهای کف لقه و جیر جیر میکنه.ترسم اینه که یکهو از این بالا بیفتم پایین،اما خوب موزیک یه اتاق زیر شیرونی همینه دیگه.یا شر شر بارون یا جیر جیر چوبهاش ،شایدم بغ بغوی آروم و در گوشیه کبوترای گوشه ی اتاق....

پنجرم شکسته ،می خواستم با یه نایلون ببندمش اما دلم نیومد تو این سرمای زمستونی جای خواب این کوچولو ها رو ازشون بگیرم.هوا که گرم تر شد یا شاید من پر حوصله تر حتما یه فکری به حالش می کنم.

تخت فلزیم و کنار دیوار زیر پنجره گذاشتم که شبها ماه و نگاه کنم و ستاره های آسمون و بشمارم.

یه قالیچه ی رنگ و رو رفته هم گوشه ی همین اتاق بود،منم پهنش کردم وسط اتاقم.

کتابخونم و هم آوردم ،پر از کتاب های کوچیک و بزرگ و رنگارنگ که عاشقشونم.

صندوقچه ی قرمز بزرگم و هم که غصه هام و توش می ریزم گذاشتم زیر پنجره،کسی بهش شک نمی کنه.تازه کبوتر ها هم روی اون می خوابن پس درشم کسی باز نمی کنه...

پس همه چیز روبه راهه به جز رنگ دیوارا...

سیاه و دوست ندارم،بابایی هم دوست نداشت.حالم که بهتر بشه حتماْ یه دست رنگ روشن می زنم.شاید صورتی یا آبی،شایدم نارنجی،نمی دونم!

گلدون شمعدونیم ،یادگاری بابایی رو هم با خودم آوردم،میذارم پشت پنجره تا بهار که گلای قشنگش بوی بابایی رو بیاره.

کنارشم یه آیینه ی کوچیک که نور ماه و بندازه رو صورتم به یاد روزهایی که مامانم ماه پیشونی صدام میکرد.با یه کاسه ی سفالیه فیروزه ای یادگار مامانی که پر از آبش کردم و روش یه شمع کوچولو روشنه.

پتوی چهار خونه ام و پیچیدم دورم و یه گوشه ی تختم کز کردم و  توی نور آروم شمع می نویسم.

نوشتن همیشه سبکم می کنه با اینکه می دونم بلد نیستم،اما مینویسم که ترک بر نداره این دل پر از حرفم.آخه مگه یه دل چقدر می تونه جا بده تو خودش حرف های نگفته رو ؟!

انتظار کسی رو نمی کشم ......اما خوب ،باید بخوابم.

 فردا حتماْ روز بهتریه.

می دونم هیچ کس منتظر من نیست ،

اما شاید فردا منتظر من باشه...

شاید بارون بیاد.....

وای اگه بارون بیاد......

                                ر...ه...ا...

مضحک ترین صحنه ها هم لبخندی هرچند کوچک نمی نشاند بر روح بی رمق از غصه ام.

دلخوشی ها کم نیست...

سهراب که می خوانم پرهایم را حس می کنم

و اوج پرواز

دنیایی دیگر...

لعنت به تیک تیک این ساعت

پتک یاد آوری بال های خیالیم

و سقوط آزاد از سهراب به سراب

سراب رویاهای دور

رویا را دوست دارم

تنها جایی ست که بی قانون قدم بر میدارم

بی ترس از شکستن و شکسته شدن...

                                                 ر...ه...ا...

امشب دلم می خواهد تا خدا نقطه چین بگذارم

انتهای خطم خدا باشد و کسی نگوید نقطه سر خط

امشب دلگیرم،اما از چه نمی دانم!؟

اتفاقی نیفتاده

                        هیچ

                                      اما آشفته ترم از هر شب

گهگاه وقتی فکر های مبهم به سراغم می آید حال و روزم بدتر است،

بدتر از رنگین کمانم،که وقتی از جفتش دورش می کنم،خود را به هر راهی می زند که رهایش کنم.

آنقدر وفا دار است که حتی نمی گذارد پرهای رنگینش را نوازش کنم،مبادا جفتش دلشکسته شود،همان رنگین کمانی که روزهای تنهایی اش آغوش من پناهگاهش بود .اما حالا نیمه ی گم شده اش را یافته،

و اما آدمها

                چه دنیای عجیبی داریم ما آدمها

روزی از عشق می سوزیم و روزی دیگر به دنبال عشوه ای روان..................

گاهی فکر می کنم چرا عشق های ما انتهایی ندارد؟

چرا عشق به انتها نمی رسد؟

چرا همیشه باید دور باشیم تا عاشق خوانده شویم؟

مگر نمی گویند عشق را از خدا بیاموز  که بی هیچ چشم داشتی عاشقانه تو را دوست دارد؟

مگر خدا لحظه ای از ما دور است؟

در حین حضور عاشقیم.در حین بودن بی تابیم،از بیم لحظه ای نبودنش.

پس چگونه وقتی عشقی زمینی داریم به یکباره از او دوری می کنیم،فراموشش می کنیم،به گذشته می سپاریمش،و به سوی آینده ای دیگر ،عشقی دیگر و هوسی دیگر می رویم؟!

بهترینم،اگر دلگیرم از برای تو نیست

می ترسم از درخت بی اعتمادی که در عمق جانم ریشه دوانیده.

وحشت از عشق،از عاشق شدن، از بی وفایی در اوج وفاداری.

تو باورم کردی.تو عشقت را بی هوس،بی چشم داشت و بی آلایش نشانم دادی.

و شاید از همین می ترسم...............

میترسم رویایی باشد که وقتی بیدار شوم باور این کابوس برایم سخت شود.

میترسم واقعی نباشی،میترسم ساخته ی دل کودکانه ام باشی.

نمی خواهم بزرگ شوم....................

آدم بزرگ ها سنگ دل می شوند،آدم بزرگ ها کبوتران را دوست ندارند،آدم بزرگ ها به کلاغ ها سنگ می زنند،آدم بزرگ ها قاصدک را له می کنند،آدم بزرگ ها نمی گذارند پروانه عاشقانه بسوزد.بال هایش را جدا می کنند و می گویند بپر...........

می خواهم کودک بمانم و در اتاق کوچک زیر شیروانیم شعرهای عاشقانه برایت بخوانم و تو هم پاک و کودک بمانی

                    و من

                                هر شب برایت قصه ی شازده کوچولو و گل سرخش را بگویم.........

من گل سرخت شوم و تو شازده کوچولوی من...................

ای کاش باران بیاید امشب

                                       باران یعنی

                                                           نقطه چین تا خدا

                                                                                        ر...ه...ا...

                                     دل من غمگین است

دل من مدتهاست ،در پی خلوت عشق

                                                     کوی به کوی،در به در، خانه به خانه گشته

خانه ام تاریک است

                                    اما دل من

                                                     روشن از شمع وجود و دل توست

تو اگر باشی،اینجا شاد است و کبوتر های اتاقم همه خندان

تو اگر دور شوی خانه ام غمگین است

                                                      دل من غمگین تر

                                                                                 ر...ه...ا...

و خداوند تو را زودتر از سیبها آفرید تا شاعران بهانه ای  برای سرودن داشته باشند و کلمات کهنه ی خود را با ماه نو بیامیزند و به پای تو بریزند.

چه دشوار است تماشای تو با چشمانی که جز پیش روی خود را نمی بینند................